Mrągowo – „Pytanie na śniadanie” TVP2

Mrągowo – „Pytanie na śniadanie” TVP2

Wracając jednak do mojej pracy w telewizji …, tęskniłam. Bardzo. Oczywiście nie mogę sobie teraz pozwolić na to, żeby się „rozdrabniać”. Zac jest malutki i chcę spędzać z nim możliwie jak najwięcej czasu, być świadkiem ważnych momentów w jego rozwoju (podobno przy drugim dziecku mi przejdzie;P), dlatego jak już podejmuję się czegoś, chcę to zrobić dobrze, konkretnie, szybko i za odpowiednie pieniądze. O kasie nie będę się tu rozpisywać, bo wiadomo, że warszawskie stawki przewyższają olsztyńskie, a i tak nigdzie nie zarabiamy w tym fachu kokosów (chyba, że się jest jakąś superstar, jaką ja na razie nie jestem:D). Tymczasem tu, w Olsztynie mam swoją bezpieczną przystań. Oczywiście nosi mnie na nieznane wody, ale tu wracać będę i lubię. Tu jestem u siebie. W sumie właśnie o tym chciałam napisać. Przede wszystkim. 

felietony do „Kawy czy herbaty?” TVP1 i popołudniowa drzemka

Wiadomo, że rozglądam się za zleceniami, które w końcu nieco ustabilizują moją pozycję na dziennikarsko-prezenterskim rynku, ale zdecydowanie doceniam swojskość i swobodę pracy w TVP Olsztyn. To tu obserwuję podejście innych ludzi, współpracowników, widzów do mnie i powiem Wam, że kręcę się tym od nowa. Bo w końcu ja też jestem nowa – 30-letnia, mama, z nowymi włosami 🙂 Czekałam właśnie na ten czas. Teraz mogę, chcę i potrafię być sobą w telewizji, w pracy, w mediach. Może po prostu Zac odczarował moje kompleksy i dodał mi faktycznej pewności siebie. Zresztą, uważam, że młoda matka to najlepiej zmotywowany pracownik. Chce dobrze wykonać zadanie i wracać do dziecka. Przynajmniej ja tak mam.

felietony do „Kawy czy herbaty?” TVP1

Tyle że na razie nie zostawiam Zachariasza zbyt często. Jedyną osobą, którą on w pełni toleruje, jest Kot. Przez to, że Zac i ja jesteśmy prawie cały czas razem i nawet jak są inni, to i tak jestem też ja, uzależniliśmy się od siebie. Może nawet ja bardziej, niż on:)

Jeżdżę więc na zdjęcia z Zaczkiem i Martą-nianią-koleżanką, tudzież Kotem, jak ma wolne. Pomaga też Gosia. Generalnie chodzi o to, żeby Zac miał cycka pod nosem:) Z jednej strony wiem, że powinnam małego uczyć tej separacji, co oczywiście robię, z drugiej, okazji do tego jest niewiele, poza tym kiedy jak nie teraz tę bliską relację pielęgnować? Staram się dbać o komfort psychiczny i rozwój emocjonalny Zachariasza. Przy okazji, idzie to w parze z jego poznawaniem świata i różnych życiowych sytuacji. Jest też chyba tak, że jak dziecko ma sporo bliskości i ciepła rodziców, chętniej potem działa samodzielnie i próbuje nowych rzeczy. Do tego jeszcze liczba możliwości i umiejętności pozwala wybrać to, co jest faktycznie interesujące. No, ale to w przyszłości. Teraz Zac dopiero programuje się na barwne życie, a moja praca mu w tym pomaga. Mnie natomiast pomagają ludzie, z którymi pracuję. 

Nagrywam „setki” z Zac’iem na rękach albo w chuście. Czasem trzeba przerwać nagranie, bo dźwiękowiec stwierdza, że „weszło” Zaczka gaworzenie, tudzież pokrzykiwania. Czasem uda się, że mały akurat śpi, gdy mam do przeprowadzenia rozmowę. Zostaje wtedy w samochodzie z Martą albo idą na spacer, Zac w wózku. Na montażu sytuacja bywa trudna do opanowania, bo przyciski, światełka, kabelki przykuwają uwagę Zachariasza i oczywiście ma ochotę wszystkiego dotknąć. Wczoraj wyłączył komputer i całego „u-pe-esa” Arkowi na montażu, podczas gdy ja naczytywałam „offy” i cieszyłam się, że akurat mi nie trzęsie mikrofonem:). Pomógł bardzo Kot, który nie tylko przywiózł nam do redakcji obiad, ale także zabrał Zac’a na zjeżdżalnię, do piaskownicy i do… fontanny (po tej wyprawie spodnie Z nadają się do odplamiającego gotowania:D), a potem, gdy już Z spał, Kot chodził z nim w wózku po lesie. Dzięki Ci, o Kocie!:) Poza tym wujek Remas – montażysta – całkiem przyjemnie sobie z Zachariaszem w pozostałych momentach konwersował. A o ile, Dzwonek, Andrij, Maciek, Bęben czy Mario dzieci mają i kochają, o tyle Rems robił to po prostu z wrodzonej sympatyczności :D, tudzież pod urokiem dziecięcego spojrzenia:) Jestem więc wdzięczna ludziom wokół nas, że lubią mojego Zaczka i dają się zaczarować błękitowi jego oczu. Zac odwdzięczy się światu otwartością i zdobywaniem go z odwagą i akceptacją. Ja tymczasem postaram się maksymalnie wykorzystać swój czas – jako mamy i jako telewizyjnego zwierza. Czuję, że to nowy, cudowny początek, a raczej … czegoś cudownego początek:) No to, oby nam się!

Wrzucam kawałek Zaczka wędrującego po tv, a więcej w materiale na video blogu już wkrótce 🙂