Lubię, gdy jest zimno. Zdecydowanie wolę mróz od upału. Nie wiem skąd mi się to wzięło. Upał nie boli mnie tylko na desce, nas jeziorem, wśród fal. Zima to okazja, by nosić ciepłe, SZEROKIE spodnie snowboardowe, także na codzień, to możliwość ukrycia niedoskonałości ciała pod warstwą koniecznie kolorowych, skejciarskich ubrań. Im jestem starsza, tym bardziej do mnie dociera, że bluzy z kapturem i spodnie z obniżonym krokiem to moja ukochana stylówa, którą czuję. Dlatego, gdy zbliża się zima i wizja rychłych szaleństw na śniegu staje się coraz bardziej realna, przeglądam takie właśnie kolekcje, wyszukuję okazyjnych ofert, wyobrażam sobie siebie w Alpach na przykład.
Teraz zakupy szykują się podwójne, bo przeca mój wylansowany synek też zechce „jakoś” wyglądać. Wiadomo, że dla mnie najważniejsze, żeby nie marzł i było mu wygodnie. W tym roku zabawy Zaczka na śniegu będą luzackim preludium do jego snowboardowej lub narciarskiej drogi. Ja natomiast marzę o tym, żeby odrobinę nadrobić zaległości. Tu pojawia się kolejne zaskoczenie – wolę snowboard od wakeboardu. Dlatego tydzień w Alpach dla mego wygłodniałego adrenaliny, sportu, ruchu, DESKI ciała (a tym samym także duszy) byłby/będzie zbawienny. Przy okazji, zdradzę enigmatycznie (bo nie pochylam się zwykle nad TAKIMI tematami), że w moim życiu zaszły spore zmiany, że jestem na ostrym zakręcie i taki RESET w górach, ze sportem tym bardziej pomógłby mi stanąć na nogi. Tymczasem pomagają przyjaciele. Chwała im za to, że są, no i że są właśnie teraz.

Nasz wyjazd jest tani (1500zeta), w dobrym, „bezciśnieniowym” towarzystwie, no i wszystko macie ogarnięte. Oczywiście wybieram się do Livigno z Zaczkiem, więc jakość usług odpowiednia dla dzieci gwarantowana.