fot. EXTREMAMA

Jak się tyyyyyle dzieje, to człowiek czasem nie wyrabia na zakrętach, prawda? A jak się dzieje i nie wychodzi, to … człowiek pokornieje. Ja tak mam. Do tego jeszcze nagłe zmiany, okoliczności o różnym stopniu przyjazności albo po prostu gorszy nastrój i deprecha gotowa.
Pisząc „deprecha” nie mam na myśli klinicznej postaci, ani konkretnej choroby, a raczej zwykłego „doła” lub sytuację, gdy „ręce opadają”. Żałuję, że nie ogarniam się na tyle, żeby posmakować jakiejś terapii, która pomogłaby mi pogodzić się m.in. z pewnymi sytuacjami rodzinnymi, z rozstaniem, z własnymi kompleksami <?!> … Nie wiem czy chciałabym uporządkować swój rozkoszny chaos, ale nieco konsekwencji, tudzież mniej marzycielstwa czasem by się przydało. Terapie, rozmowy z fachowcami, porady psychoterapeutyczne, psychologia, a ostatnio ustawienia np. hellingerowskie są w sferze moich zainteresowań. Nie bez powodu zrealizowałam kiedyś ponad 100 odcinków program ROZKMINKA (niestety nie ma go w sieci, powalczę w tej kwestii). To rozpracowywanie świata, a szczególnie interpersonalnej inteligencji (tudzież jej braku) mam we krwi. Zapewne z jakiegoś powodu, ale ja tu nie o tym.

Kiedy tak na tych zakrętach mnie nieco wyrzuca, otwieram szeroko oczy…, jeszcze szerzej, bo w sumie nie miewam ich przymkniętych na co dzień. Wychodzę z założenia, że jeśli jest mi źle, należy zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby sytuację naprawić, a potem się wyluzować. Zwykle, jak już się udaje zmniejszyć ciśnienie, sprawa nie wydaje się już taka demoniczna. No i zdarzają się sytuacje, kiedy warto przeczekać. Tu pojawiają się schody, bo jestem bardzo niecierpliwa, a do tego uparta. Jak sobie coś wbiję do głowy, trudno mnie od tego odwieść. Oczywiście uczę się odpuszczać i coraz częściej mi się udaje (zależy od „przeciwnika”). Z nauką cierpliwości wciąż bywa różnie, ale życie samo weryfikuje i pokazuje mi nieubłaganie, że CZILL popłaca. Rozkminiam więc, analizuję wszelkie „za” i „przeciw”. Na szczęście punkt odniesienia jest jeden i niepodważalny. To przynajmniej nie utrudnia sytuacji. Na pewno za to nie ułatwia jej to, że szkoda mi czasu (znów ta niecierpliwość) na czekanie, na nieczucie, na wyparcie.

punkt odniesienia 🙂

Nie wiem co pisano w poradnikach psychologicznych kiedyś, bo ich nie czytałam. Generalnie najwięcej czytałam w podstawówce i były to książki z biblioteczki mojej nastoletniej mamy. Teraz czytam od nowa i dobrze mi z tym, bo potrafię nie brać do siebie, jeśli widzę lub czytam jakieś bzdury. A może mam to szczęście trafiać na dobre pozycje książkowe? Zastanowiło mnie to, że czytam jednocześnie 3 książki. Wszystkie to poradniki – o dzieciach, o biznesie, o miłości. Czy to oznacza, że nie radzę sobie jako matka? Że szukam pracy? Że brakuje mi kochania? Nieeeeee. A przynajmniej nie do końca.

Właśnie po to, żeby być dobrą mamą i jeszcze lepiej rozumieć swoje dziecko, tudzież nie zwariować, kiedy go nie rozumiem, czytam Harvey’a Karpa „Najszczęśliwsze dziecko w okolicy”. To akurat pozycja, która nikomu nie zaszkodzi. Jeśli nie jest dla Was, stwierdzicie, że facet „pitoli trzy po trzy” albo pisze do debili. Ja przez moment czułam się urażona, bo Karp okropnie długo przechodzi do rzeczy, zamiast dać czytającemu rodzicowi konkrety „na dzień dobry”. Teraz jednak wiem, że to potrzebne, bo mogłabym nie zapamiętać wszystkich praktycznych wskazówek, gdyby były po prostu wyliczone od myślników. A o co chodzi Karpowi? O to, że skoro mamy dzieci, nie będzie łatwo i po naszemu. Jeśli chcemy, żeby było fajnie, potrzebujemy się nagiąć i mówić ich językiem, mówić tak, żeby one rozumiały i słyszały … To oczywiste, prawda? Tak, ale często o tym zapominamy. Uwielbiam tę książkę, bo robi z rodzica duże dziecko i pomaga wsłuchać się w pewne zachowania i potrzeby dziecka, które mogłyby nam umknąć. M.in. dzięki tej książce jestem „najszczęśliwszą mamą w okolicy”! 🙂

co czyta mama?

No dobra. Skoro ogarniam mego smyka, mam czas, żeby nieco popracować. Nad czym? Nad tym, co kocham najbardziej, zaraz po Z, oczywiście. Nie chciałam czytać tej książki, bo wolę miękkie okładki, bo wiem, że lepiej działać, niż „gadać” albo rozmyślać. Najpierw trzeba jednak dostać wiatr w żagle, upewnić się, że obrana droga wiedzie w dobrym kierunku i zwyczajnie poprawić sobie humor, bo droga do sukcesu w biznesie, w pracy bywa wyboista. W dobrym nastroju wychodzi lepiej. „Niskobudżetowy START UP” ma zły tytuł. To nie jest książka o tym, że za zeta rozkręcisz korporację. Dobrze się stało, że jakimś cudem zaczęłam czytać tę pozycję, bo tytuł zaiste w moich uszach nie brzmiał zachęcająco (mimo anglojęzycznego cool START UP’u). To książka o tym, że trzeba robić to, co się lubi i nie rezygnować z pasji. To poradnik, który całkiem zacnie, już na pierwszych stronach, tłumaczy czytelnikowi, że nie wolno rezygnować z marzeń, bo tak naprawdę tylko one mają sens. Przy okazji nie chodzi tu o zbijanie fortuny na jedzeniu pączków, o ile ktoś ma takie hobby. Rzecz raczej w tym, żeby wiecznie mieć „fun” z tej swojej „zajawki” i nie dać się zwariować zgubnej magii pieniądza. Konsekwencja i oddanie tematowi procentują, pomagają przetrwać gorsze chwile, a następnie zarobić na życie. To bardzo pozytywna pozycja książkowa.