Tak, jak si\u0119 tego nauczy\u0142y. Tak, jak wiedz\u0105, \u017ce osi\u0105gn\u0105 cel. Dzieci nie s\u0105 z\u0142e. I tak jak unikam zwykle s\u0142owa \u201enigdy\u201d, tak tu nie waham si\u0119 go u\u017cy\u0107. Dzieci nigdy nie s\u0105 z\u0142e.
Dzieci, cho\u0107 podobno wybieraj\u0105 sobie rodzic\u00f3w i podobno maj\u0105 sw\u00f3j w\u0142asny genetycznie zakodowany potencja\u0142, \u017cyj\u0105 w taki spos\u00f3b, na jaki im pozwalamy, jaki im pokazujemy i jaki znaj\u0105<\/p>\n\n\n\n
S\u0142ysz\u0119 wredne odzywki. A tak naprawd\u0119 to strach, brak poczucia bezpiecze\u0144stwa, nie\u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce mo\u017cna inaczej. Ta z\u0142o\u015b\u0107 i negatywne podej\u015bcie nie pomagaj\u0105 w d\u0105\u017ceniu do celu. Na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119. Bo nie bior\u0105 si\u0119 znik\u0105d. Pojawiaj\u0105 si\u0119, bo s\u0105 znane i zaobserwowane. U doros\u0142ych. I na chwil\u0119 dzia\u0142aj\u0105.
Absolutnie nie uwa\u017cam, \u017ce ka\u017cde dziecko jest skazane na los i charakter swojego rodzica lub innych doros\u0142ych, od kt\u00f3rych jest zale\u017cne. Kluczem s\u0105 partnerstwo, towarzyszenie w indywidualnym rozwoju, cierpliwo\u015b\u0107, empatia i konsekwencja. Danie pola do rozwoju po swojemu. Wszystkie to poj\u0119cia s\u0105 nam-rodzicom doskonale znane. Wydaj\u0105 si\u0119 oczywiste. Czym s\u0105? Czy nie s\u0105 po prostu bezwarunkow\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105? Ot\u00f3\u017c mog\u0105 by\u0107. Pod warunkiem, \u017ce mamy otwarte serce i faktycznie czujemy, co w nim jest<\/p>\n\n\n\n
Opowiadam z autopsji. Z do\u015bwiadczenia dziecka i matki. W ka\u017cdej relacji przychodzi czas na weryfikacj\u0119 i nie ma nic z\u0142ego w tym, \u017ce pope\u0142niamy b\u0142\u0119dy, zmieniamy zdanie, bywamy rozczarowani lub nie wiemy co zrobi\u0107. Przy wzajemnym szacunku, wszelkie pozornie trudniejsze momenty mo\u017cna zamieni\u0107 w cudowne do\u015bwiadczenia pe\u0142ne blisko\u015bci i zrozumienia. Ka\u017cda, absolutnie ka\u017cda, trudna chwila kiedy\u015b si\u0119 ko\u0144czy i jest pocz\u0105tkiem czego\u015b dobrego.
Dlatego, gdy dziecko zachowuje si\u0119 \u201e\u017ale\u201d, opr\u00f3cz zabezpieczenia sytuacji, \u017ceby nikomu nie sta\u0142a si\u0119 krzywda, najlepiej ws\u0142ucha\u0107 si\u0119 w korzenie emocji, w pocz\u0105tek sytuacji i mo\u017cliwe konsekwencje, na kt\u00f3re by\u0107 mo\u017ce liczy \u201egagatek\u201d. Na pewno znacie takie sytuacje, gdy smyk rozrabia na maxa i nie mo\u017cna doj\u015b\u0107 z nim do \u0142adu, a gdy w ko\u0144cu nie mo\u017cecie zrobi\u0107 ju\u017c nic innego, jak zaj\u0105\u0107 si\u0119 nim w ten czy inny spos\u00f3b, dziecko od razu \u0142agodnieje, jest s\u0142odziakiem i przeprasza. Co z tego wynika? \u017be chodzi o uwag\u0119, o relacj\u0119. Dzia\u0142a tu ten najprostszy mechanizm. <\/p>\n\n\n\n
Dla dzieciak\u00f3w cz\u0119sto niewa\u017cne co m\u00f3wi doros\u0142y, nawet gdy daje w\u0142a\u015bnie reprymend\u0119, wa\u017cne, \u017ce okazuje zainteresowanie i emocje. Je\u015bli to jedyny spos\u00f3b interakcji, bo gdy dziecko jest \u201egrzeczne\u201d, do interakcji nie dochodzi, rozwi\u0105zanie zagadki nasuwa si\u0119 samo. Spragnione kontaktu dziecko b\u0119dzie robi\u0142o tak, \u017ceby wywo\u0142a\u0107 reakcj\u0119 i zainteresowanie. Nawet je\u015bli wi\u0105\u017ce si\u0119 to z nie do ko\u0144ca przyjemnym s\u0142uchaniem \u201ekazania\u201d.
Rozmawiali\u015bcie kiedy\u015b z \u201erozrabiaj\u0105cym\u201d dzieckiem? Polecam. Jego zdziwienie jest maksymalne. Przyzwyczajone do zbierania reprymendy, na pocz\u0105tku nie radzi sobie ani troch\u0119 z \u017cyczliwym pytaniem \u201ejak si\u0119 czujesz?\u201d. Inna sprawa, \u017ce czasem ta dzieci\u0119ca \u201ez\u0142o\u015bliwo\u015b\u0107\u201d tak mocno wchodzi w krew, \u017ce nie wystarczy odpowiada\u0107 na ni\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 i zrozumieniem. \u017beby odkr\u0119ci\u0107 tak\u0105 z\u0142o\u015b\u0107 na wszystko wok\u00f3\u0142 w ma\u0142ej g\u0142owie, trzeba si\u0119 dokopa\u0107 do serca, a to, wbrew pozorom nie jest \u0142atwe. Szczeg\u00f3lnie u kilkulatka, kt\u00f3ry nie jest ju\u017c bobasem i \u201eswoje wie\u201d, a jednocze\u015bnie nie potrafi jeszcze \u015bwiadomie podj\u0105\u0107 pracy z w\u0142asnymi emocjami.
Dlatego tak bardzo warto na bie\u017c\u0105co zerowa\u0107 stany skrajne, trudne i pe\u0142ne l\u0119ku. Wyja\u015bniaj\u0105c, przepraszaj\u0105c, wracaj\u0105c do pewnych sytuacji, po pierwsze pokazujemy dzieciakom, \u017ce nie trzeba by\u0107 wszechmog\u0105cym i wszechwiedz\u0105cym. Po drugie dajemy im poczu\u0107, \u017ce mog\u0105 by\u0107 sob\u0105 i czu\u0107 to, co chc\u0105. \u017be to jest dobre. Ja rozmawiam wtedy, gdy jest dobrze. Nie wtedy, gdy jest \u017ale. Gdy jest \u017ale, przytulam.
<\/p>\n\n\n\n
Co konkretnie mam na my\u015bli w tej pracy i odkr\u0119caniu trudno\u015bci?<\/p>\n\n\n\n
Tak wiem, to modny termin. A co on w\u0142a\u015bciwie znaczy? Znaczy dobro, s\u0142yszenie i wolno\u015b\u0107 – tu i teraz. Wiem i widz\u0119, \u017ce to trudne nie tyle dla dzieci, co dla nas, doros\u0142ych. To my pozbawiamy dzieciaki czucia samych siebie zagaduj\u0105c prawd\u0119, p\u0119dz\u0105c i por\u00f3wnuj\u0105c, jakby liczba rozrywek, egzotycznych wycieczek, nowe zabawki, wylansowane ubrania czy najlepsze oceny w szkole, naprawd\u0119 liczy\u0142y si\u0119 w ostatecznym rozrachunku, w tym, kim zostanie ma\u0142y cz\u0142owiek w przysz\u0142o\u015bci. Uwa\u017cno\u015b\u0107, a raczej jej brak, to bol\u0105czka dzisiejszych rodzin i nie zamierzam tu nikogo punktowa\u0107. Znamy ten termin, ale tak naprawd\u0119 rzadko go rozumiemy<\/p>\n\n\n\n
Jest najwa\u017cniejsza. I zawsze jest. Gdzie\u015b jest. Trzeba si\u0119 do niej dokopa\u0107. Czasem siedzi g\u0142\u0119boko i nie umie si\u0119 przedrze\u0107 przez t\u0119 mnogo\u015b\u0107 zdarze\u0144 codzienno\u015bci. No bo kiedy znale\u017a\u0107 czas, \u017ceby przytuli\u0107 si\u0119 w ciszy, \u017ceby poczu\u0107 bicie serca, zapach, spocon\u0105 od szalonej zabawy sk\u00f3r\u0119 smyka, skoro mamy ambitne plany na odhaczenie zakup\u00f3w, porz\u0105dk\u00f3w, wizyty w nowym centrum rozrywki, a realizuj\u0105c plan p\u00f3\u0142 dnia stoimy w korkach…? Mi\u0142o\u015b\u0107 jest. Bardziej ni\u017c uwa\u017cno\u015b\u0107. Trzeba tylko da\u0107 jej szans\u0119. Jest cierpliwa. I jak ju\u017c jest, to tak \u0142atwo nie odpuszcza. Na szcz\u0119\u015bcie<\/p>\n\n\n\n
A bez niego nic nie dzia\u0142a. Dlatego opowiadam Zachariaszowi, \u017ce dop\u00f3ki kto\u015b, kto robi zupe\u0142nie inaczej ni\u017c my, ni\u017c on, nikogo nie krzywdzi, a do tego realizuje, cho\u0107by najdziwniejszy, sw\u00f3j plan, to jest OK. Nawet je\u015bli si\u0119 nam to nie podoba i jest dla nas dziwne. Szacunek do inno\u015bci, indywidualno\u015bci, w\u0142asnego zdania, sposobu bycia jest kluczem tak\u017ce w harmonijnym rodzicielstwie. Dziecko nie jest nasz\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105. Jest partnerem. Nauczycielem. Lustrem.
Zatem. Dzieci nie s\u0105 z\u0142o\u015bliwe. Brakuje im mi\u0142o\u015bci do samych siebie. Brakuje im szacunku do w\u0142asnego \u017cycia. Brakuje im uwa\u017cno\u015bci, \u017ceby docenia\u0107 ogrom wspania\u0142o\u015bci, kt\u00f3re zdarzaj\u0105 si\u0119 ka\u017cdego dnia. Paradoksalnie, te braki tworzymy my – doro\u015bli. Zanim si\u0119 zorientujemy, \u017ce to dziecko jest naszym przewodnikiem i w sumie pod\u0105\u017caj\u0105c za jego pragnieniami nie tylko nie krzywdzimy nikogo, ale tak\u017ce rozwijamy kreatywno\u015b\u0107, cz\u0119sto jest troch\u0119 \u201eza p\u00f3\u017ano\u201d, bo kilka spraw, kilka l\u0119k\u00f3w, pretensji i brak\u00f3w ju\u017c trzeba \u201eprzepracowa\u0107\u201d, om\u00f3wi\u0107, poczu\u0107, uspokoi\u0107. Dzieciaki przychodz\u0105 do nas tak bezb\u0142\u0119dnie szcz\u0119\u015bliwe i kompletne, jak je kochamy, gdy s\u0105 w brzuchu i najbardziej ze wszystkich \u201egad\u017cet\u00f3w\u201d wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci potrzebuj\u0105 bycia blisko i w zgodzie.<\/p>\n\n\n\n
Nie zostajemy rodzicami po to, \u017ceby zaraz po urodzeniu dziecka lecie\u0107 w kosmos, zdobywa\u0107 Mount Everest czy siedzie\u0107 w korpo biurze od rana do nocy. Zostajemy rodzicami, \u017ceby narodzi\u0107 si\u0119 na nowo. To nasza druga (lub kt\u00f3ra\u015b) szansa. Nasze przebudzenie i spok\u00f3j serca. Wykorzystuj\u0105c t\u0119 szans\u0119 tak, jak potrzebuje tego zale\u017cne od nas, a jednak kompletne i kompetentne stworzenie, dajemy sobie oddech i si\u0142\u0119 na lot najnowocze\u015bniejsz\u0105 rakiet\u0105, odkrywanie nowych szczyt\u00f3w czy awans w firmie. W odpowiednim czasie.
To troch\u0119 jak krok wstecz, a jednak do przodu. To sztuka czucia priorytetu, kt\u00f3ry zawsze jest jeden. W przypadku bycia rodzicem i interakcji z dzieckiem, szczeg\u00f3lnie tym, kt\u00f3re ju\u017c zacz\u0119\u0142o stwarza\u0107 \u201eproblemy\u201d, to wi\u0119cej ni\u017c wszelkie zawodowe sukcesy i dobra materialne. Pod warunkiem, \u017ce czujemy z czym, kim i gdzie nam dobrze. Gdy punktem wyj\u015bcia jest czucie (czyli mi\u0142o\u015b\u0107), powodzenie to tylko kwestia czasu. <\/p>\n\n\n\n
Im wi\u0119cej czasu cierpliwie po\u015bwi\u0119camy dziecku, tym bezpieczniej czuje si\u0119 ono bez nas. Im mniej je obwiniamy, tym bardziej samodzielne i pewne siebie si\u0119 staje. Gdy konsekwentnie odpowiadamy mi\u0142o\u015bci\u0105, tak\u017ce, gdy przed jej wyznaniem, jest czas na powa\u017cne debaty i wymian\u0119 argument\u00f3w, wzmacniamy poczucie w\u0142asnej warto\u015bci i mi\u0142o\u015b\u0107 do \u015bwiata. Przyznacie, \u017ce to kusz\u0105ca propozycja.
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dzieci si\u0119 komunikuj\u0105. Tak, jak si\u0119 tego nauczy\u0142y. Tak, jak wiedz\u0105, \u017ce osi\u0105gn\u0105 cel. Dzieci nie s\u0105 z\u0142e. I tak jak unikam zwykle s\u0142owa \u201enigdy\u201d, tak tu nie waham si\u0119 go u\u017cy\u0107. Dzieci nigdy nie s\u0105 z\u0142e. Dzieci, cho\u0107 podobno wybieraj\u0105 sobie rodzic\u00f3w i podobno maj\u0105 sw\u00f3j w\u0142asny genetycznie zakodowany potencja\u0142, \u017cyj\u0105 w taki spos\u00f3b, na jaki im pozwalamy, jaki im pokazujemy i jaki znaj\u0105 …<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":4096,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"sfsi_plus_gutenberg_text_before_share":"","sfsi_plus_gutenberg_show_text_before_share":"","sfsi_plus_gutenberg_icon_type":"","sfsi_plus_gutenberg_icon_alignemt":"","sfsi_plus_gutenburg_max_per_row":""},"categories":[664,663],"tags":[714,712,710,196,711,197,708,709],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4095"}],"collection":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4095"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4095\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4257,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4095\/revisions\/4257"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4096"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4095"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4095"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4095"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}