{"id":3921,"date":"2018-10-05T22:21:00","date_gmt":"2018-10-05T20:21:00","guid":{"rendered":"http:\/\/lidiapiechota.pl\/blog\/?p=3921"},"modified":"2018-10-20T12:08:44","modified_gmt":"2018-10-20T10:08:44","slug":"wiura","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wiura\/","title":{"rendered":"Wiura, najlepszego \u015blicznoto!"},"content":{"rendered":"

Non stop wchodzi nam na kolana. Na g\u0142ow\u0119 te\u017c. Pr\u00f3buje mnie liza\u0107, cho\u0107 na to nigdy nie pozwalam. Sika pod siebie z podekscytowania i bezradno\u015bci z braku pewno\u015bci siebie. Szczerzy swoje krzywe z\u0119by wzbudzaj\u0105c salwy \u015bmiechu absolutnie w ka\u017cdej sytuacji. Obszczekuje niekonsekwentnie tych, kt\u00f3rzy w danej chwili wydaj\u0105 si\u0119 podejrzani. Jest pozorniei zwyczajnym ma\u0142ym \u201eburkiem\u201d. Rozbraja. Jest z nami od roku. Wiura czyli Wi\u00f3rka.\u00a0<\/span><\/p>\n

<\/p>\n

To najbardziej nieogarni\u0119ty i \u015bmieszny z temperamentu pies, jakiego znam. Ale fakt – nie znam wielu tycich piesk\u00f3w. Zawsze lubi\u0142am wielkie kud\u0142acze. Gdy po kilku miesi\u0105cach od znikni\u0119cia mojej Szamanki Lajli (m\u00f3j pierwszy mikropies, kt\u00f3ry zagin\u0105\u0142 w czerwcu 2017), Ania z Vivy przes\u0142a\u0142a mi zdj\u0119cie psa pytaj\u0105c \u201eto Ona?\u201d, wiedzia\u0142am, \u017ce to ju\u017c czas. Wiedzia\u0142am, \u017ce potrzebujemy psa i na pewno pewnego dnia \u201eprzyjdzie\u201d do nas taki, kt\u00f3ry potrzebuje nas. To by\u0142 ten dzie\u0144. Odpisa\u0142am, \u017ce \u201eto nie nasza Lajla, ale ch\u0119tnie j\u0105 poznam\u201d. Wszystko potoczy\u0142o si\u0119 b\u0142yskawicznie.\u00a0<\/span><\/p>\n

Sunia uratowana wraz z 6-tygodniowym szczeniakiem z targowiska zwierz\u0105t pod Warszaw\u0105 trafi\u0142a do domu tymczasowego Fundacji Viva. Stamt\u0105d prosto do nas. Szczeniak by\u0142 ju\u017c wykarmiony. Wiur\u0119 adoptowali\u015bmy z laktacj\u0105. By\u0142o to dosy\u0107 zabawne, bo inne spotkane szczeniaki pr\u00f3bowa\u0142y si\u0119 do niej dosysa\u0107. A ona? Ona w ko\u0144cu mog\u0142a by\u0107 sob\u0105. Tycim radosnym pieskiem o charakterze niesfornego szczeniaka.\u00a0<\/span><\/p>\n

Cho\u0107 przyja\u017ani\u0119 si\u0119 z psi\u0105 behawiorystk\u0105, bez bicia przyznaj\u0119, \u017ce nie szkol\u0119 Wiury. Ma za to du\u017co mi\u0142o\u015bci, \u015bpi w \u0142\u00f3\u017cku, zjada zdrowe jedzenie, du\u017co biega i bawi si\u0119 jak dziecko. Bo z dzieckiem. Wiura jest czysta i pachn\u0105ca jak ma\u0142y bobasek.\u00a0<\/span><\/p>\n

\"Lidia<\/a><\/p>\n

Szybko si\u0119 okaza\u0142o, \u017ce tak jak ja postanowi\u0142am, \u017ce potrzebuj\u0119 mie\u0107 w domu psa, bo \u201e\u0142agodzi obyczaje\u201d – tego argumentu u\u017cywa\u0142am rozmawiaj\u0105c z Carlosem, kt\u00f3ry nie by\u0142 \u201ea\u017c tak\u201d entuzjastycznie nastawiony do pomys\u0142u adopcji – tak samo ten pies potrzebuje nas. A dok\u0142adnie – poczucia bezpiecze\u0144stwa, kt\u00f3re ma we mnie i bezwarunkowego nieprzemijaj\u0105cego zainteresowania, kt\u00f3re dostaje od Zachariasza. Ten duet jest absolutnie genialny. Przez ten rok Zac i Wi\u00f3rka stali si\u0119 nieroz\u0142\u0105czni i dzi\u015b ona czasem \u201enie kuma\u201d, \u017ce nie mo\u017ce i\u015b\u0107 si\u0119 z nim bawi\u0107, kiedy on biegnie na plac zabaw.\u00a0<\/span><\/p>\n

Moje serce ro\u015bnie i oczy same si\u0119 \u015bmiej\u0105, kiedy widz\u0119 jak tych dwoje eksploruje razem okolic\u0119. Idealny rozmiar Wiury sprawia, \u017ce Zac mo\u017ce spokojnie prowadzi\u0107 j\u0105 na smyczy. Nauczy\u0142 si\u0119 jak to robi\u0107, \u017ceby by\u0142o wygodnie, zbiera psie kupy nie maj\u0105c z tym absolutnie \u017cadnego problemu. Apropos tego ostatniego, to moja duma, Zac potrafi wr\u00f3ci\u0107 do domu ze spaceru z psem i powiedzie\u0107, \u017ce zapomnia\u0142 woreczka. Po czym wychodzi znowu i zbiera to, co Wiura wcze\u015bniej zostawi\u0142a. Zapewne rozumie, \u017ce ona jest jakby naszym \u201ewiecznym dzidziusiem\u201d \ud83d\ude09 To absolutnie genialne. Jaka to wspania\u0142a szko\u0142a odpowiedzialno\u015bci dla mojego syna. Wow. Wow. Wow.\u00a0<\/span><\/p>\n

Wiurka ma teraz nieca\u0142e dwa lata. Przed nami zatem jeszcze sporo ciekawych przyg\u00f3d. Je\u017adzi z nami, gdzie si\u0119 da. Samoch\u00f3d sta\u0142 si\u0119 jej baz\u0105, tak jak jest nasz\u0105. Ma na sta\u0142e pod siedzeniem misk\u0119, a na siedzeniu, kocyk i ob\u015blinionego futrzanego skunksa, z kt\u00f3rym j\u0105 rok temu adoptowali\u015bmy.\u00a0<\/span><\/p>\n

\"Lidia<\/a><\/p>\n

Carlos powtarza, patrz\u0105c na ni\u0105, \u017ce mia\u0142a wyj\u0105tkowo mi\u0119kkie l\u0105dowanie. Mi rok temu powiedzia\u0142, patrz\u0105c w moje oczy kota ze Shreka, \u201ewhatever makes you happy babe\u201d (cokolwiek uczyni ci\u0119 szcz\u0119\u015bliw\u0105). Dzi\u015b pomaga mi w opiece nad ni\u0105, a ona tuli si\u0119 do niego zupe\u0142nie tak samo jak ja \ud83d\ude09 Szcz\u0119\u015bciara z tej Wiury, jak nie wiem co! A my mamy to szcz\u0119\u015bcie uczy\u0107 si\u0119 cierpliwo\u015bci przy tak oryginalnym i przes\u0142odkim psim egzemplarzu.\u00a0<\/span><\/p>\n

Najlepszego Wiurkindo nasza najcudniejsza! \u2665\ufe0f<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Non stop wchodzi nam na kolana. Na g\u0142ow\u0119 te\u017c. Pr\u00f3buje mnie liza\u0107, cho\u0107 na to nigdy nie pozwalam. Sika pod siebie z podekscytowania i bezradno\u015bci z braku pewno\u015bci siebie. Szczerzy swoje krzywe z\u0119by wzbudzaj\u0105c salwy \u015bmiechu absolutnie w ka\u017cdej sytuacji. Obszczekuje niekonsekwentnie tych, kt\u00f3rzy w danej chwili wydaj\u0105 si\u0119 podejrzani. Jest pozorniei zwyczajnym ma\u0142ym \u201eburkiem\u201d. Rozbraja. Jest z nami od roku. Wiura czyli Wi\u00f3rka.\u00a0<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":3923,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"sfsi_plus_gutenberg_text_before_share":"","sfsi_plus_gutenberg_show_text_before_share":"","sfsi_plus_gutenberg_icon_type":"","sfsi_plus_gutenberg_icon_alignemt":"","sfsi_plus_gutenburg_max_per_row":""},"categories":[1,664],"tags":[667,668,666,197],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3921"}],"collection":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3921"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3921\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3961,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3921\/revisions\/3961"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3923"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3921"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3921"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3921"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}