Polyanna<\/a>. Kocham t\u0119 posta\u0107. Polyanna w ka\u017cdej sytuacji znajduje jaki\u015b pozytyw. Wiem, to czasem niezwykle trudne. Wr\u0119cz na pierwszy rzut oka, niemo\u017cliwe. A jednak. Po czasie, widz\u0119 pozytywy w najbardziej tragicznych sytuacjach. Polyanna musia\u0142a mie\u0107 co\u015b do czynienia z totalna biologi\u0105, dzia\u0142aniem pod\u015bwiadomo\u015bci i m\u00f3zgu automatycznego, skoro potrafi\u0142a tak zgrabnie przekr\u0119ci\u0107 sw\u00f3j w\u0142asny tok my\u015blenia. I gdy teraz tak my\u015bl\u0119 nad tymi wszystkimi czarnymi chmurami w g\u0142owie mojej i moich bliskich, wychodzi na to, \u017ce postawa Polyanny jest jedyn\u0105 s\u0142uszn\u0105. Je\u015bli nie chcemy wpa\u015b\u0107 w depresj\u0119. Je\u015bli mamy si\u0142\u0119 walczy\u0107. Ja mam nie tylko si\u0142\u0119, ale naturalny sznyt w g\u0142owie. Nie potrafi\u0119 inaczej. Odradzam si\u0119. Otrzepuj\u0119 z popio\u0142\u00f3w i z podniesion\u0105 g\u0142ow\u0105, z nowymi skrzyd\u0142ami lec\u0119 dalej.<\/p>\nNie lubi\u0119 takich dziwnych dni, gdy w domu kto\u015b jest smutny. Nie lubi\u0119 nie wiedzie\u0107 co si\u0119 sta\u0142o, bo nie wiem jak pocieszy\u0107. Nie lubi\u0119, gdy kto\u015b bliski ma do\u0142a, bo udziela mi si\u0119 to po stokro\u0107. Nie lubi\u0119 skupia\u0107 si\u0119 na sprawach skomplikowanych i toksycznych. Jednak tylko rozmawiaj\u0105c o nich, mo\u017cna im zaradzi\u0107. Wiem, \u017ce tylko omawiaj\u0105c problem, mo\u017cemy go „odkodowa\u0107”. Robi\u0119 to. Z drugiej strony, warto omawia\u0107 te „do\u0142y” w odpowiedni spos\u00f3b. Tak, \u017ceby by\u0142o wida\u0107 wyj\u015bcie z sytuacji. Tak, \u017ceby od pocz\u0105tku by\u0142o wiadomo, \u017ce wygrana jest tylko jedna strona. Ta dobra.<\/p>\n
Bardzo stresuje mnie fakt, \u017ce prowadz\u0105c \u017cycie rodzinne, wszyscy mamy na siebie wzajemny wp\u0142yw. Ka\u017cde zdarzenie, ka\u017cdy foch i gorszy humor odbijaj\u0105 si\u0119 na kondycji innych. Dlatego tak istotna jest postawa rodzic\u00f3w i konsekwentne rozwi\u0105zywanie codziennych problem\u00f3w. Te codzienne sprawy do rangi problemu nie powinny urosn\u0105\u0107, bo przecie\u017c panujemy nad nimi. S\u0105 jedynie zdarzeniami, kt\u00f3re s\u0105 naturaln\u0105 kolej\u0105 rzeczy. Dobrze, gdy tak jest. Dobrze, gdy rodzina panuje nad sytuacj\u0105. Dobrze, gdy nie dopuszcza demon\u00f3w z zewn\u0105trz i dzia\u0142a w skupieniu. W skupieniu nad tymi, kt\u00f3rzy poprawiaj\u0105 nastr\u00f3j, daj\u0105 poczucie bezpiecze\u0144stwa i gwarantuj\u0105 wsparcie bez wzgl\u0119du na okoliczno\u015bci. Taka postawa sporo u\u0142atwia. Wiadomo, nie lubi\u0119 \u0142atwych rozwi\u0105za\u0144. To jest wyj\u0105tkowo trudne, bo przecie\u017c nie jest \u0142atwo skupi\u0107 si\u0119 na pozytywach, gdy „wkr\u00f3tce by\u0142a \u017cona” robi pod g\u00f3rk\u0119 w kontaktach z synem, gdy brakuje pieni\u0119dzy na napraw\u0119 starego samochodu, albo gdy dziecko Twojego ch\u0142opaka postanowi\u0142o nie chcie\u0107 z Tob\u0105 rozmawia\u0107 wskutek interwencji mamusi. A jednak. Da si\u0119 „robi\u0107 swoje”. Na focha odpowiada\u0107 u\u015bmiechem i \u0142agodno\u015bci\u0105, na „do\u0142a” pog\u0142askaniem po g\u0142owie i ciep\u0142ym u\u015bciskiem, a na krn\u0105brno\u015b\u0107 ma\u0142olata, konsekwencj\u0105, za kt\u00f3r\u0105 kiedy\u015b podzi\u0119kuje. Liczy si\u0119 nasz kr\u0119gos\u0142up i nasza wewn\u0119trzna r\u00f3wnowaga. No taaaak. I w\u0142a\u015bnie to jest najtrudniejsze.<\/p>\n
Bior\u0105c jednak pod uwag\u0119 fakt, \u017ce i tak zapomnimy wkr\u00f3tce o tych wszystkich negatywach, warto popracowa\u0107 nad tym, \u017ceby od razu si\u0119 na nich nie skupia\u0107. Kiedy upajamy si\u0119 smutkiem, zapami\u0119tuje to bardzo wyra\u017anie nasza pod\u015bwiadomo\u015b\u0107 i potem daje nam kuksa\u0144ce w sytuacjach podobnych lub przypominaj\u0105cych te pierwsze smutki. Dlatego w\u0142a\u015bnie staram si\u0119 od razu rozwi\u0105za\u0107 pewne sprawy w g\u0142owie i g\u0142o\u015bno o\u015bwiadczy\u0107 samej sobie, \u017ce to co\u015b jest ju\u017c za mn\u0105. Pomaga. Powaga.<\/p>\n
Nie wiem sk\u0105d to mam. Wiem, \u017ce potrafi\u0119 dzieli\u0107 si\u0119 dobr\u0105 energi\u0105. Obezw\u0142adnia mnie, tak pozytywnie, to, \u017ce piszecie mi o tym. Tym samym, nap\u0119dzacie mnie i motywujecie do dalszej pracy. Do kontaktu z Wami. Do niezamykania si\u0119 w swoim slow life m\u00f3zgu, bo najfajniej jest, gdy wida\u0107 efekt wsp\u00f3\u0142pracy z innymi. Potrafi\u0119 siebie sam\u0105 i Was podnie\u015b\u0107 z gleby. Uwielbiam to. Inspirujcie mnie dalej. Ta machina tak dzia\u0142a. Ko\u0142o si\u0119 kr\u0119ci i jeszcze b\u0119d\u0105 z tego rzeczy cudowne. Trzeba po kolei popracowa\u0107 nad ka\u017cdym elementem uk\u0142adanki.<\/p>\n
Teraz skupiam si\u0119 na sobie i moim synku. Tak, to postulat do mnie samej. Mnogo\u015b\u0107 zdarze\u0144 i nowych sytuacji powoduje, \u017ce chwilami daj\u0119 si\u0119 ponie\u015b\u0107 toksycznej rozmowie na tematy ju\u017c dawno om\u00f3wione, na tematy, kt\u00f3re w sumie mnie nie dotycz\u0105, na tematy, kt\u00f3rych sama przerobi\u0107 nie zdo\u0142am, bo s\u0105 w pod\u015bwiadomo\u015bci kogo\u015b innego. W tym ca\u0142a sztuka. Jak zajmiemy si\u0119 sob\u0105. Jak podnosimy si\u0119, cho\u0107 wszystkie znaki na niebie i ziemi ka\u017c\u0105 nam le\u017ce\u0107, uda si\u0119. Z\u0142og\u00f3w nie b\u0119dzie. A jak zostan\u0105 blizny, to dodadz\u0105 nam animuszu. Nieprawda\u017c?<\/p>\n
Ale\u017c ja mocno trzymam za Was kciuki. Tak, jak Wy za mnie!<\/p>\n
Peace.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jak to jest, \u017ce gdy dzieje si\u0119 co\u015b z\u0142ego skupiamy si\u0119 w\u0142a\u015bnie na tym. Nie potrafimy rozmawia\u0107 o niczym innym. Po czasie za to, pami\u0119tamy tylko dobre rzeczy. Te z\u0142e wypieramy. Tak pracuje nasz m\u00f3zg.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":3069,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"sfsi_plus_gutenberg_text_before_share":"","sfsi_plus_gutenberg_show_text_before_share":"","sfsi_plus_gutenberg_icon_type":"","sfsi_plus_gutenberg_icon_alignemt":"","sfsi_plus_gutenburg_max_per_row":""},"categories":[1,34],"tags":[394,134,392,391,6,172,393,390],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3067"}],"collection":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3067"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3067\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3225,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3067\/revisions\/3225"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3069"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3067"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3067"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/lidiapiechota.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3067"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}